Zdjęcie: z otwartych źródeł
Zdrowie to nie eksperymentowanie z apteczką czy poradami w mediach społecznościowych
Nałóż jodynę na nadgarstek i zobacz, jak szybko znika – ten „domowy test” jest przekazywany ustnie od lat. Prosty, dostępny i pozornie logiczny. Jednak współczesna medycyna ma jasną odpowiedź, że ta metoda jest mitem.
Jod jest pierwiastkiem śladowym, bez którego normalne funkcjonowanie tarczycy jest niemożliwe. Bierze udział w syntezie hormonów, które wpływają na energię, metabolizm, termoregulację, skórę, włosy, a nawet funkcje poznawcze.
Mimo to nadal istnieje wiele niebezpiecznych mitów dotyczących jodu, od „testów skórnych” po niekontrolowaną suplementację. Endokrynolog Rogalska Eugenia zauważa, że jeśli chodzi o zdrowie hormonalne, intuicja jest kiepskim doradcą.
Dlaczego test skórny na jod nie działa
Metoda nakładania jodu na skórę i obserwowania, jak szybko „znika”, nie ma wartości diagnostycznej. Oto dlaczego:
- Jod na powierzchni skóry wyparowuje i jest usuwany przez odzież i wodę;
- przenika tylko do górnych warstw naskórka, a nie do krążenia ogólnoustrojowego;
- szybkość zaniku nie jest w żaden sposób związana z poziomem jodu w organizmie.
Test ten nie jest stosowany w medycynie, nie jest zalecany przez endokrynologów i nie jest częścią żadnych protokołów klinicznych.
Objawy, na które należy zwrócić uwagę
Niedobór jodu nie zawsze jest natychmiast zauważalny, ale organizm często go sygnalizuje. Wśród możliwych objawów:
- Ciągłe uczucie zmęczenia i osłabienia;
- dreszcze, nietolerancja na zimno;
- suchość skóry;
- wypadanie włosów;
- wole lub guzki tarczycy;
- u dzieci – opóźniony rozwój poznawczy.
Należy pamiętać, że nawet jeśli poziom TSH jest prawidłowy, niedobór jodu jest nadal możliwy.
Jak faktycznie bada się poziom jodu
- Badanie jodu w moczu (UIC) jest złotym standardem. Jedyna dostępna obecnie metoda laboratoryjna, która faktycznie odzwierciedla podaż jodu w organizmie. Pojedynczy test moczu pokazuje spożycie jodu w ciągu ostatnich 24-48 godzin. Aby uzyskać większą dokładność, czasami zaleca się 2-3 pomiary, ponieważ poziomy mogą się zmieniać w zależności od diety.
- Pośrednie objawy służą jedynie do podejrzeń. Objawy kliniczne pomagają lekarzowi podejrzewać problem, ale nie zastępują badań.
- Badania krwi nie dotyczą jodu. TTG, fT4, fT3 oceniają czynność tarczycy, a nie ilość jodu w organizmie. Są ważne, ale nie wskazują dostępności mikroelementów.
Czego nie robić
- nanieść jodynę na skórę „w celu przetestowania”
- przyjmować jod „na wszelki wypadek”
- samodzielnego przepisywania suplementów w przypadku guzków, autoimmunologicznego zapalenia tarczycy lub w czasie ciąży.
Jod nie jest bezpieczną witaminą; jego nadmiar może być tak samo szkodliwy jak niedobór, zwłaszcza dla tarczycy.
Zdrowie nie polega na eksperymentowaniu z apteczką lub korzystaniu z porad mediów społecznościowych. W przypadku jodu działa tylko jeden sposób – zwracanie uwagi na objawy, konsultacja z lekarzem i diagnoza oparta na dowodach.
Mity mogą wydawać się wygodne, ale to właśnie one często uniemożliwiają dostrzeżenie problemu na czas. Dbanie o siebie zaczyna się od faktów i to zawsze najlepsza inwestycja
